Fa dues setmanes, en el marc de les V jornades de reflexió: psicomotricitat i escola de l’UAB, Daniel Calmels va fer una interessant conferencia entorn el joc de les criatures, la qual va finalitzar amb un decàleg que ens va agradar molt i ens ha fet reflexionar una bona estona. Calmels és psicomotricista i escriptor, de la seva bibliografia a nosaltres ens han cridat molt l’atenció: ‘Del sostén a la transgresión’ (2001), ‘La discapacidad del héroe’ (2009) i ‘Infancias del cuerpo’ (2009) que ens està semblant una delícia, un petit tresor que ens ofereix l’autor .
DECÁLOGOS DE LA NIÑEZ
Cuando un niño se tira no quiere decir que se caiga.
Cuando un niño choca no quiere decir que empuja.
Cuando un niño golpea no quiere decir que lastime.
Si un niño se mueve no quiere decir que sea activo.
Cuando un niño se muestra activo no quiere decir que sea interactivo.
Cuando un niño hace silencio no quiere decir que se calle.
Cuando un niño sueña no está distraído.
Cuando un niño se inmoviliza no quiere decir que esté quieto.
Cuando un niño está solo no quiere decir que está aislado.
Cuando un niño se esconde pide una mirada suave.
Cuando un niño consiente no quiere decir que acuerde.
Cuando un niño ríe no quiere decir que está contento.
Cuando un niño se asombra no quiere decir que está asustado.
Cuando un niño pregunta no quiere decir que no sepa.
Cuando un niño transgrede no quiere decir que se equivoca.
Cuando un niño se equivoca no es un acto de ignorancia.
Cuando el tiempo concluye no quiere decir que el niño termina.
Cuando un niño dice que no, quiere decir que dice que no.